|
Ben artık “gerçek” birşey istiyorum.
Gerçek bir tepki…
Gerçek bir acı…
Boğazda bir düğüm, gözde yaş, seste titreme belki…
Ama hepsi gerçek olsun.
Ezbere kınamalar değil…
Ismarlama hassaslıklar değil…
Danışman elinden çıkmış her kalıba uygun demeçler değil…
“Kınıyoruz” diyerek “mış gibi” yapmak değil…
3.5 saat süren toplantının ardından utanmadan “gerekirse” vurgusuyla operasyon talimatı verenleri değil…
Tezkere şarlatanlığı yapanları değil…
Gerçek birşey özlüyorum.
Birileri diplomasiyi filan unutsun, masaya yumruğunu vursun istiyorum.
Bir lider basın toplantısı yaparken gözyaşlarını tutamasın.
Biri açsın telefonu “Sayın Bush”a küfretsin.
Biri çıksın Irak’a “Sen de kimsin?” desin.
Biri DTP’li milletvekiline mecliste “Sen bu teröristlere nasıl kardeşim dersin?” diye bağırsın…
Birileri gerçekten tepki versin!
Yani birileri bizim gibi olsun.
Biz nasıl böyle midemize yumruk yemiş gibi dolaşıyorsak üç gündür, onları da öyle görmek istiyorum.
Gerçekten üzülsünler.
Traş olmak istemeyecek kadar,
Makyaj yapmayı ayıp bulacak kadar,
İştahı kesilecek kadar,
Hesap soracak kadar üzülsünler!
Onlardan onur, strateji, mantık filan beklemekten çoktan vazgeçtim.
Ama hiç olmazsa artık,
Ezberlerini unutsunlar!
Mış gibi yapmasınlar!
Bir kez,
Tek bir kez gerçek olsunlar!
|
Anasayfam Yap
Tüm Küpürleri Sil
